Co nie powoduje zwyrodnieniowej choroby stawów

Elderly couple walking through the parc hand in hand

Mimo wielu dowodów obalających niektóre teorie w świadomości lu­dzi jest kilka przesądów dotyczących zwyrodnieniowej choroby sta­wów, mianowicie, że jest to normalna oznaka starości, że to choroba, która musi nadejść, oraz to, że nie można jej powstrzymać lub się z niej wyleczyć. Zwyrodnieniowa choroba stawów nie jest stanem nieuniknionym – można zrobić wiele, by jej zapobiec lub chociaż opóźnić wystąpienie. Łatwo uwierzono, że zmiany w stawach wynikające z procesu starzenia są takie same jak zmiany zwyrodnie­niowe. Teraz wiadomo, że między stawem i starą tkanką chrzęstną a tkanką zaatakowaną przez chorobę zwyrodnieniową jest wiele różnic. Te różnice przedstawiono w poniższej tabeli:

W stawach zmienionych przez proces starzenia W stawach zmienionych przez chorobę zwyrodnieniową
Zmiany występują w stawach nieobciążonych. Zmiany występują w stawach najbardziej obciążonych.
Stwierdzono minimalne zmiany fizyczne i chemiczne w substancji międzykomórkowej chrząstki. Stwierdzono rozległe zmiany fizyczne, chemiczne i zniszczenia substancji międzykomórkowej chrząstki.
Nie zwiększyła się objętość stawu. Zwiększyła się objętość stawu.
Nie ma zmian w płynie stawowym. Nastąpiły wczesne i gwałtowne zmiany w płynie stawowym.

(To może być jeden z pierwszych objawów fizycznych).

Tkanka chrzęstną zawiera pigment. Tkanka chrzęstną jest pozbawiona pigmentu.
Nie stwierdzono

nieprawidłowego rozrostu kości.

Stwierdzono zmiany w gęstości i rozrost kości.
Nie stwierdzono wyraźnych zmian kostnych. Stwierdzono wyraźne zmiany kostne, także pojawienie się ostróg.

Na ogół zwyrodnieniowa choroba stawów częściej i w ostrzejszej po­staci występuje u osób starszych, ale jest to skutek przewlekłego obar­czania stawów obciążeniem i urazami. Mimo że artretyzm atakuje częś­ciej i wyraźniej wraz z upływem lat, nie stwierdzono bezpośredniego związku między tą chorobą a wiekiem danej osoby.

Postać pierwotna zwyrodnieniowej choroby stawów nie jest wywoły­wana przez „zużycie” stawów wynikające z codziennej aktywności. Wy­niki badań naukowych konsekwentnie potwierdzają, że częste ćwiczenia fizyczne nie tylko nie zwiększają ryzyka zachorowania, ale wręcz popra­wiają czynność stawów12. Postać wtórna choroby, wynikająca z urazów lub przewlekłego przeciążania stawów, może mieć związek z procesem „zużycia”, ale umiarkowane ćwiczenia pomagają w zapobieganiu jej po­staci pierwotnej i mogą odgrywać znaczącą rolę w leczeniu.

Można obecnie zmniejszyć ból i ograniczenie sprawności wynikające z choroby. Większość lekarzy amerykańskich, widząc pacjentów ze zdiagnozowaną chorobą zwyrodnieniową, wzrusza ramionami, stwierdza, że to nieuniknione i przepisuje leki przeciwbólowe. Jednak postępy w zrozu­mieniu budowy i działania tkanki chrzęstnej oraz lata doświadczeń z wie­loma pacjentami wykazują, że chorobę tę można wyraźnie spowolnić, za­trzymać lub nawet zapobiec jej wystąpieniu. Istnieją bardzo silne dowody przemawiające za tym, że przywrócenie prawidłowego składu tkanki chrzęstnej ma pozytywny wpływ na przebieg i skutek leczenia choroby13.

Środowisko medyczne, szczególnie to myślące w sposób konserwa­tywny, powoli przyzwyczaja się do gwałtownych zmian w podejściu do zwyrodnieniowej choroby stawów. Coraz większa liczba klinicy­stów sugeruje pacjentom stosowanie glukozaminy i chondroityny. Za kilka lat będą pewnie zalecać również inne suplementy, takie jak ASU.

Related Posts

About The Author

Add Comment